Σφραγίσματα

Όταν κάποιο δόντι έxει τερηδόνα, η θεραπεία που επιλέγουμε συνήθως είναι η τοποθέτηση σφραγίσματος εκτός αν η κοιλότητα είναι πολύ-πολύ μεγάλη ή πολύ βαθιά και επεκτείνεται μέσα στο νεύρο. Σε τέτοια περίπτωση και ειδικά εάν το δόντι απονευρωθεί τότε η τοποθέτηση στεφάνης μπορεί να θεωρηθεί απαραίτητη.

Το υλικό που χρησιμοποιούμε σήμερα για τα σφραγίσματα είναι κατά κύριο λόγο λευκό και γίνεται από σύνθετη ρητίνη (κάτω φωτογρ.). Η σύνθετη ρητίνη στην σημερινή της εξελιγμένη μορφή είναι ανθεκτικό υλικό πλέον αλλά ευαίσθητο στη χρήση.

Το αμάλγαμα δηλαδή το ασημένιο σφράγισμα εξακολουθεί να χρησιμοποιείται σε λιγοστές περιπτώσεις κυρίως σε πολύ εκτεταμένα ή υποουλικά σφραγίσματα σε μόνιμα οπίσθια δόντια λόγω της καλής του συμπεριφοράς σε συνθήκες υγρασίας και λόγω των ιδιοτήτων του να αντέχει στο χρόνο περισσότερο στις πολύ μεγάλες εμφράξεις. Όσον αφορά την τοξικότητα του αμαλγάματος αυτή οφείλεται στο ότι περιέχει υδράργυρο που είναι τοξικός στο περιβάλλον. Όταν το περίσσευμα από τα σφραγίσματα πετάγεται στην αποχέτευση καταλήγει στο χώμα ή στο νερό και το μολύνει. Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος που το αμάλγαμα άρχισε σιγά –σιγά να αποσύρεται από τα οδοντιατρεία. Δεν υπάρχει ακόμα ικανοποιητική απόδειξη ότι το αμάλγαμα είναι τοξικό στο στόμα εφόσον ο υδράργυρος είναι ενσωματωμένος μέσα στο σφράγισμα και όχι σε ελεύθερη μορφή όπως όταν είναι στη μορφή του απόβλητου.